Finding my Garden State...

Po takim zachwycie nad pierwszym sezonem wampirzej produkcji HBO, niemożliwym staje się olanie kolejnego zestawu odcinków. Fakt, że trzeba było się naczekać, ale i tym razem naprawdę warto było. Po zebraniu tuzina odcinków można było spokojnie zasiąść do delektowania się całością. Pierwszy sezon był na wysokim poziomie, ale drugi jakoś bez wysiłku postawił poprzeczkę jeszcze wyżej. Charlaine Harris pisze kolejną część serii, a scenarzyści pracują nad trzecim sezonem. Trzeba mocniej uzbroić się w cierpliwość niż poprzednim razem - w kraju wuja Sama, odcinki wystartują w czerwcu. O pierwszym sezonie pisałam tutaj, więc czas na wrażenia z kolejnego. Przy okazji, ten poster jest dla mnie wręcz genialny.

Co nam oferujedrugi sezon "Czystej krwi"? Wycieczkę do Dallas, wybryki Maryann, nawiedzonego Jasona, perypetie Jessicy, Erica w krótszej fryzurze, cudownego Andy'ego, irytującego Billa...oj, można wymieniać. Jedno nie pozostaje bez zmian - to wciąż serial przeznaczony dla widowni szczycącej się posiadaniem dowodu osobistego, prawdziwego. Seksu, nagości oraz tryskającej krwi z pewnością nie brakuje. Pierwsze odcinki jednak mogą wystawić na próbę co wrażliwszych na różne obrzydliwości.

Pierwszy sezon upłynął pod urokiem Billa (Stephen Moyer), jako ideał dżentelmena o wrażliwej duszy. W drugim sezonie zdecydowanie stracił na atrakcyjności, zrobiły się z niego ciepłe kluchy. Nie pomogło nawet pojawienie się jego stwórczyni i kilka flashbacków z przeszłości Comptona. Za to postać Erica (Alexander Skarsgård) nabrała rozpędu. Był zabawny, groźny, pełen emocji. Zobaczyłam w nim kogoś więcej niż rozkapryszonego wampira, który na innych patrzy z góry. W scenach między nim a Sookie (Anna Paquin) naprawdę iskrzy. Ponoć w książkach jest wiele świetnych scen z udziałem tej dwójki, mam nadzieję, że scenarzyści je wykorzystają. Będę skandować, więcej Erica, więcej Erica.

Ciągle mam problem z Anną Paquin, wciąż lekko irytuje. Jednak fajnie się słucha przekleństw w jej wykonaniu. Na dodatek styliści naprawdę się przyłożyli, bo aktorka wygląda śliczniej niż w pierwszym sezonie. Podsumowując jednak lubię Sookie w jej wykonaniu, będąc na jej miejscu trudno zachować nawet pozorną normalność. Przy tych wszystkich wydarzeniach szpara między zębami wydaje się nazbyt zwyczajną rzeczą (nie należę do osób uważających taki element za uroczy czy atrakcyjny, niestety).

Sam Merlotte (Sam Trammell) również zyskał w moich oczach. Przez cały sezon zdobywał coraz więcej sympatii, po troszeczku i nie nachalnie. Wisienką na torcie jest scena przed barem. Ubrany jedynie w fartuszek, gasi race przed swym przybytkiem. W tym momencie byłam cała jego, wymiękłam totalnie. W ten sposób zajął pierwsze miejsce ex equo z Ericem. Bardzo podobał mi się wątek z Daphne (Ashley Jones), wielce koślawej , ale uroczej kelnerki.

Jason, znów odegrany z wdziękiem i lekkością przez Ryana Kwantena. Idiota jakich mało, ale też nie brak mu serca. Zostaje zwerbowany do organizacji zwalczającej wampiry. Pranie mózgu Jasona nie jest czynnością czasochłonną. Szybko przyswaja komunały i staje się jednym z wyróżniających się adeptów. Jednak z czasem odzywa się sumienie, wspomnienia wampira, którego śmierć do dzisiaj mu ciąży. Wątek brata Sookie jest w zasadzie rozbrajający, zwłaszcza gdy odzywa się w nim dusza komandosa. Lecz kiedy połączy siły z Andym, to już mamy bohaterów sezonu.

Tak, Andy to bez wątpienia bohater drugiego sezonu "Czystej krwi". Popada w alkoholizm, prześladuje go świnia, cudnie tańczy i na dodatek robi z siebie totalnego idiotę. Zostaje odsunięty od sprawy i strasznie to przeżywa. Andy to mój przebój sezonu. Andy Bellefleur rządzi. Amen.

Kolejnym ciekawym wątkiem jest wampirzyca przemieniona przez Billa, Jessica (Deborah Ann Woll). Dziewczynie ciężko przyjąć dyscyplinę i styl życia stwórcy. Narobi kłopotów nie tylko sobie, ale też Sookie. Jednak znajomość z Hoytem (Jim Parrack) zmieni jej życie, nada jakiś sens. Uwielbiam typ urody Deborah, która okazuje się być niezłą aktorką. Rola Jessicy daje niemałe pole do popisu i dużą gamę emocji do odegrania. Grana przez nią postać jest chyba najbardziej dramatyczną w serialu, potrafi kochać, ale z równą siłą cierpi i się mści. Mam nadzieję, że w kolejnym sezonie jej postać będzie odgrywała niemałą rolę.

Trudno sobie wyobrazić serial bez LaFayette'a. Zakończenie pierwszego sezonu pozostawiło widzów w niezłym napięciu. Na szczęście nie został uśmiercony i na dodatek dożył trzeciego sezonu.
Bardzo podobał mi się występ gościnny Evan Rachel Wood w roli królowej wampirów. Dystyngowana, próżna, groźna i piękna. Żeby jak rozbudowali jej wątek w trzecim sezonie i byłoby wspaniale.

Najsłabszym wątkiem serialu jest Tara i jej związek z Jajem. Ani to jakieś wciągające, ani ciekawe. W zasadzie byli mi totalnie obojętni, nikli na tle innych postaci. Maryann pod koniec pierwszego sezonu intrygowała, grająca ją aktorka Michelle Forbes jest dobrze obsadzona. Jednak im dalej tym wątek menady zbliża się do granicy śmieszności. Te i pewnie kilka innych niedociągnięć nie psują odbioru jako całości. Serial jest coraz lepszy, wciąga jak narkotyk.
Scenarzyści znów zapewnili widzom wiele znaków zapytania. Nie czytałam książek, więc nie wiem kim tak naprawdę jest Sookie, która odkryła w sobie nieznaną moc. Co się stało tego wieczora, kiedy wyszła na chwilę do toalety...

A propos książek. Emisja serialu w Polsce zachęciła wydawcę do wprowadzenia na rynek powieści Charlaine Harris. Jakiś czas temu wydano tylko pierwszą część - "Martwy aż do zmroku" w oryginalnej i klimatycznej okładce. Teraz wypuszczane są kolejne części, ale z okładkami serialowymi. Jako postery i zdjęcia promocyjne mi się podobają, ale w konfrontacji z oryginalnymi, pierwszymi okładkami niestety tracą bardzo wiele. Zaznaczam, że jeszcze żadnej nie czytałam - czekam, aż moja biblioteka zamówi do swoich zbiorów.

Sezonie trzeci, czekam.

Od ponad dziesięciu lat trwa moja "znajomość" z miesięcznikiem "Film". Wprawdzie zdarzały się kryzysy, ciche miesiące, kiedy nawet nie spojrzałam na nowy egzemplarz, skamlący bym go wreszcie kupiła. Kilka lat kupuję regularnie bez względu na poziom i atrakcyjność, lata świetności dawno przeminęły- pozostał sentyment. Jedna recenzja przykuła oko, rzadko się zdarza by amerykańska komedia romantyczna dostała tyle gwiazdek. No dobra, dla mnie to dalej gwiazdki chociaż od jakiegoś czasu przybrały formę kulek. O czym to pisałam? O recenzji Jakuba Sochy dotyczącej "500 dni miłości". Widocznie wtykanie słowa "miłość", nie jest głównie domeną dystrybutorów filmów z kraju Gandhiego. Socha określa film jako nietypową komedię romantyczną i ma rację.

Na początku filmu pojawia się informacja, że podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe. Wydaje się, że w tej materii nie ma nic nadzwyczajnego, ale w tym przypadku cieszyłam się, że nie zdążyłam wziąć łyka. Odejście od konwencji na samym starcie, postawienienie widza na baczność dzięki dwóm niestandardowym linijkom tekstu i człowiek czeka na więcej.

Historia jest widziana oczami Toma Hansena (Joseph Gordon-Levitt), głównego bohatera i zarazem narratora. Jeszcze nie mężczyzna, ale już nie dziecko, do tego pracuje w firmie produkującej kartki. Zamiast wyżywać się artystycznie jako architekt, wymyśla życzenia na różne okazje. Wychowany ma muzyce pop, marzy o prawdziwej miłości, tej jedynej itp.
W tej historii musi być ona, czyli Summer Finn (Zooey Deschanel). Dziewczyna ma zupełnie odmienne spojrzenie na kwestię miłości i związków. Cechy klasycznie męskie otrzymała kobieta, na swój sposób tajemnicza i nieco trzepnięta. Teraz to on cierpi i kocha, a ona po prostu go rzuca. Spokojnie, daleka jestem od wykrzykiwania "Girl power" i tym podobnych hasełek.

Czeka nas obserwowanie rodzącego się uczucia przez wielkie namiętności na kryzysie , zerwaniu i życiu po związku kończąc. Tutaj wkracza błyskotliwy umysł  scenarzysty, który podarł historię na drobne elementy, a następnie posklejał po swojemu. Skaczemy po chronologii, ale nie przypadkowo. Sceny połączone zostały z rozmysłem i humorem, a dzięki cyferkom widz wie, na jakim etapie życia bohatera obecnie się znajduje. Wspomniany zabieg, dodaje właściwie banalnej historii nowego smaku i świeżości. Pomaga spojrzeć na sprawy z innej strony. Muszę przyznać, że to udany debiut reżyserski Marca Webba. Całość została okraszona niezłym aktorstwem, świetną muzyką i zdjęciami.

Nie znam dobrze dorobku aktorskiego Zooey Deschanel, mam większą sympatię do jej siostry Emily. Jak na razie utrwala się wrażenie, że w swoich filmach jest podobna. Może jakbym natrafiła na film, gdzie gra wredną sucz czy totalną idiotkę? Nie zmienia to faktu, że została dobrze obsadzona w roli Summer. W jej urodzie jest coś neurotycznego i zarazem zwyczajnego.

Josepha widziałam już w "G.I. Joe: Czas kobry", nie nagrał się zbyt wiele, ale wydał mi się bardzo znajomy. Nie chodziło o to, że stanowi skrzyżowanie Heatha Ledgera z Mortenem Harketem z grupy A-ha. To moje pierwsze skojarzenie jak mu się bardziej przyjrzałam. Widać, że można uniknąć losu Lindsay Lohan czy Rivera Phoenixa. Wciąż jestem na etapie przeglądania jego filmografii, bo aktorem wydaje się być interesującym.

Szukam jakiś minusów filmu i zaczynają się schody. Wiem, że to nie jest idelany i genialny film, ale nie umiem podjać się krytyki jakiegoś elementu. Nawet postacie drugoplanowe są niezłe, włączając w to kumpla z biurka na przeciwko. Sekwencja taneczna jest urocza - przecież ze szczęścia chce nam się tańczyć, choćby w duchu. Świat staje się piękniejszy, bardziej przyjazny. Humor, który do mnie w zasadzie trafia. Młodsza siostra Toma, która mentalnie jest chyba starsza od swojego brata. To wszystko tak dobrze zagrało, a po ciężkim tygodniu moja dusza znów nabrała lekkości.

Jakub Socha wspomina o krótkich parodiach filmów Ingmara Bergmana. Mowa dokładnie o "Personie" i "Siódmej pieczęci". Wiem, że powinnam znać te filmy, ale jakoś nie czułam w sobie tej potrzeby. Chociaż mamy piękną jesień, a ona sprzyja oglądaniu takich filmów.

Ocena: 5/5

O produkcji dowiedziałam się szperając po filmwebie. Kluczem poszukiwań są głównie aktorzy i dzięki Rachel Weisz trafiłam na bardzo interesujący film Petera Jacksona. Fabuła jest co najmniej interesująca, dowiedziałam się o istnieniu Alice Sebold. Ciągle nie miałam okazji przeczytać "Lovely bones" wydanych w Polsce jako "Nostalgia anioła". Sądzę, że jak film trafi do nas - książka zostanie wydana z filmową okładką. Po obejrzeniu trailera mam jeszcze większą chrapkę na ten film. Do tego dobra obsada: Rachel Weisz, Saoirse Ronan, Susan Sarandon, Stanley Tucci, którzy uśmierzają reakcje na Marka Wahlberga.
Po drugim obejrzeniu naszła mnie taka refleksja. To będzie niezła odtrutka od hałasu wokół nowego filmu Tima Burtona, któryzaczynamęczyć.

Premiera światowa: 11 grudnia 2009
Premiera polska: 22 stycznia 2010

POSTER

TRAILER

"Love aaj kal" to jeden z nielicznych filmów, który zainteresował mnie samym plakatem. Ciepła i subtelna kolorystyka, a na niej jednorazowy kubeczek jakiejś sieci oraz szklaneczka z kawą - w Indiach bardzo charakterystyna. Żadnych znanych twarzy, właściwie trzeba się mocno przypatrzeć by je zauważyć. Z czasem na pewno zainteresowałabym się filmem. W końcu to nowy film reżysera "Jab we met" (wydanego w Polsce pod tytułem "Kiedy ją poznałem") oraz Deepiki Padukone. Ostatnio Saif Ali Khan stracił w moich oczach głównie doborem repertuaru. "Race" wyłączyłam po 30 minutach, a włos mi się zjeżył jak zobaczyłam na podglądzie "Tashan". Po cichu liczyłam na malutki krok w kierunku rehabilitacji. W końcu po kapitalnej roli Langdy w "Omkarze" nie może tak po prostu iść na łatwiznę. Przed samym seansem zdążyłam naczytać się skrajnych opinii - jedni zjechali inni, jak Tao, rozpływali się w pochwałach. Dzięki temu zasiadłam do oglądania nie posiadając wygórowanych oczekiwań.

Oto historia Jai'a (Saif Ali Khan) i Meery (Deepika Padukone), młodych i ambitnych ludzi. Pewnego wieczora się poznają, zakochują i zostają parą. Twórcy oszczędzili nam przybliżania tej części - nie jest ona najważniejsza. Pokazana w krótkich scenkach historia związku bohaterów, ilustruje ewolucję od pierwszych uniesień po klasykę przyzwyczajenia i rutyny. On jest inżynierem marzącym o pracy w Golden Gate w San Francisco, ona konserwatorem zabytków. Kiedy w pogoni za karierą muszą żyć na odlełość, podejmują decyzję o rozstaniu. Już na początku widać, że to nie jest stereotypowa para. Wydanie przyjęcia  z okazji zerwania z pewnością nie jest normalne i powszechne. Młodzi pozostają w przyjaźni, zaczynają służyć sobie nawzajem radą. Nagle szczerość przychodzi z łatwością, ale z czasem widać, że oszukują samych siebie. Kwestią czasu będzie uzmysłowienie sobie co jest najważniejsze w życiu, ale po drodze zawsze kogoś się krzywdzi.

To jest historia ilustrowana jednorazowym kubeczkiem, ale przecież widzowie czekają na klasyczną szklaneczkę. Tutaj do akcji wkracza Veer (Rishi Kapoor), który opowiada Jai'owi (tak, "Sholay" jest wszędzie) historię swojej miłości. Równolegle do wątku współczesnego, przebiega opowieść o miłości młodego Veera (Saif Ali Khan) do słodkiej Harleen (Giselle Monteiro). Dwie historie miłosne osadzone w innych czasach, silnie ze sobą kontrastują.

Od debiutu w "Om Shanti Om", Deepika Padukone dostaje propozycje grania z najpopularniejszymi nazwiskami Bollywood. Po Shahrukhu Khanie (OSO) i Akshay'u Kumarze (Chandni Chowk to China), przyszła pora na Saifa. W "Love aaj kal" stworzyli wiarygodną parę z niezłą chemią. W moich oczach Khan się zrehabilitował, a Padukone staje się coraz lepszą aktorką. Rishi Kapoor był uroczym akcentem, który łagodził odruchy wymiotne wywoływane przez blondynkę grającą Jo.

Tutaj można zacząć odsłaniać mniej chwalebne elementy filmu. Wspomniana już blondyneczka to tragedia w czystej postaci. Problem nie tkwi w scenariuszu, ale w samej "aktorce". Trudno mi zrozumieć dlaczego tradycyjną Induskę zagrała brazylijska modelka. Postać Harleen nie miała dużo linijek tekstu i głównie wyglądała. Taniec w wykonaniu panny Monteiro nie spotkał się z aplauzem. Pomimo tego polubiłam tę dziewczynę za urok i eteryczność. Nie będę zaprzeczać, że jest śliczna.

Istotę "Love aaj kal" w zasadzie oddaje piosenka "Yeh dooriyan", która po przesłuchaniu soundtracka stała się ulubionym utworem na płycie. Kilometry to nie jedyne co potrafi dzielić ludzi. Czyż nie często się zdarza, że wielkie odległości dzielą osoby siedzące blisko siebie? W moich oczach to film o dostrzeganiu przestrzeni dzieląych ludzi i umiejętności ich pokonywania. Pierwszym krokiem jest szczerość przed samym sobą.

Uczciwie przyznając, film nie wychodzi daleko poza przeciętność. Jednak zauroczył mnie bez reszty. Co tam z lekka dziwny montaż, wywołująca ból blondynka. Co tam tragiczna piosenka zatytułowana "Twist"? Tam byli Deepika, Saif i Rishi, a całość zagrała na najważniejszej dla mnie strunie - emocjonalnej. Zaangażowałam się w losy bohaterów, przeżywałam każdy trudny moment. To wszystko wydawało mi się niezwykle prawdziwe.  Saif przypomniał mi, że w dramatycznych scenach jest wręcz fenomenalny. Pomagała też muzyka, która doprawiała i tak już skoncentrowany nastrój. Powtarzające się tle fragmenty "Yeh dooriyan" tylko postawiły kropkę nad "i".
Nie ma idealnych filmów, ale to prawdziwe i świetnie zagrane historie przemawiają do serca. "Love aaj kal" zaliczam do jednych z najlepszych filmów indyjskich tego roku.

Ocena: 4+/5

Tak, zniknęłam na jakiś czas. Na początku cierpiałam na kryzys twórczy, potem na ograniczony dostęp do komputera. Los tak pokierował, że na prawie dwa miesiące oddałam pokój swojej siostrze i jej dzieciom - dzisiaj się wyprowadziła do swojego nowego mieszkania, które będzie spłacała z mężem jakieś 30 lat.

Zaczynało mi brakować wyżywania sie w słowie, okiełznania swych myśli, które po seansie fruwają jak świetliki. Ostatnie tygodnie to nie domena kina, ale literatury. Przeczytałam kilka książek, obecnie łykam "Zadymę w dzikim sadzie" Kiran Desai - bardzo przyjemna lektura.

Myślę, że stopniowo powrócę do regularnego opisywania wrażeń filmowych i literackich. Pisanie o książkach na razie wydaje mi się trudniejsze niż o filmach. Jednak motywuję się myślą, że nabiorę wprawy.

Przy okazji rozwiązana została zagadka z dzieciństwa. Co to za piosenka gdzie długowłosy facet podgląda piękną dziewczynę? Jak byłam mała, w tv puszczali sporo teledysków jednak z czasem zastąpiły je reklamy, a muzyka została w radiu. Teraz już wiem, że to Meat Loaf  i  "I would do anything for love". Co za piosenka!

Nie sądziłam, że zacznę promować taki film. Nie jestem fanką horrorów, ale co zrobić mając słabość do aniołów? Dzisiaj natknęłam się na trailer "Legionu" i widok skrzydlatego Paula Bettany'ego załatwił sprawę bez pardonu. Po "Sekretnym życiu pszczół" i "Atramentowym sercu" ma u mnie duży kredyt zaufania. Wstępny opis fabuły nie napawa dzikim optymizmem. Fragment: "kiedy okazuje się, że młoda kelnerka jest w ciąży z mesjaszem" lekko mnie osłabił, ale się nie poddaję.
W obsadzie znajdziemy również Dennisa Quaida, Kate Walsh i Tyrese'a Gibsona. Za kamerą stanął Scott Stewart, który zaczyna swoją przygodę z reżyserią. Nie oczekuję ambitnego dzieła, pragnę popatrzeć na anioły. Odkąd obejrzałam "Gabriela", zapragnęłam zobaczyć coś w podobnym klimacie. Jeżeli ufać trailerowi (z tym bywa różnie) to "Legion" w większym stopniu spełnia te wymagania.

Premiera światowa: 22 styczeń 2010
Premiera polska: 23 kwiecień 2010

PLAKAT

TRAILER
(zdecydowanie dla starszej widowni)

Jedenasty września. Dzień i miesiąc, które mówią wszystko. Przypominają to co chcemy zapomnieć, czego wtedy nie umieliśmy pojąć patrząc niemo w telewizor. Bezsilni patrzyliśmy jak znika pierwsza, druga...O tym, że świat się zmienił mówiono wszędzie. George W. Bush wypowiedział wojnę terroryzmowi. Rozpoczął się nowy rozdział w życiu Ameryki, o którego ofiarami nie byli tylko ludzie uwięzieni w gruzach WTC.

Oddział antyterrorystyczny wyłamuje drzwi. Wszystkie karabiny zostają skierowane na zszokowanego i zdezorientowanego młodego mężczyznę. Rozpoczyna się przesłuchanie w siedzibie FBI. Agent Roshan (Irfan Khan) chce wyciągnąć od Omara Aijaza (Neil Nitin Mukesh) informacji dotyczących konkretnego człowieka. Przyparty do muru zaczyna opowiadać o Sameerze "Samie" (John Abraham) i Mayi (Katrina Kaif). O przyjaźni, która została przerwana jedenastego września. Agent Roshan chce współpracy mającej na celu udowodnienie Sameerowi działalności terrorystycznej. Omar decyduje się nie mając w zasadzie innego wyjścia, wierząc w niewinność przyjaciela z college'u.

Film dzieli się na dwie części, ale w żadnej z nich nie dominuje wątek miłosny. Piosenki tylko ilustrują sytuacje, nie przenoszą nas pod piramidy czy na szwajcarskie łąki. Temat został potraktowany poważnie, ale też z komercyjnym zacięciem. W tym roku mija ósma rocznica zamachu na WTC, ale ilu z nas zdaje sobie sprawę z sytuacji muzułmanów i Azjatów po tym wydarzeniu? Ze wstydem przyznam, że nie nie wiedziałam nic.
Niedługo po zamachu, Sameer został aresztowany jako podejrzany o terroryzm. Wszystko przez nazwisko i zdjęcia WTC zrobione na studiach. Przez długie tygodnie był torturowany, upodlany i pomiatany. Trudno mi było patrzeć na postępującą rezygnację w oczach Sameera. Rozkleiłam się całkiem w scenie z jedzeniem. Obraz człowieka odartego z godności zawsze pozostanie dla mnie trudny do opisania.

"New York" to przede wszystkim Neil Nitin Mukesh i Irfan Khan. Nie widziałam wcześniej żadnego filmu Neila, ale tym co pokazał w tym filmie zasługuje na zainteresowanie. Niesamowicie wiarygodny jako lekko onieśmielony chłopak, przerażony aresztant czy facet pracujący dla FBI. Nie pozostaje nic innego jak sięgnąć po "Johnny'ego Gaddara" czy "Aa dekher zara". Irfan to klasa sama w sobie, jego agent Roshan nie jest postacią jednoznaczną.
John Abraham dał się jednak przyćmić młodszemu koledze. Wypadł dobrze, ale nie porwał na kolana. Za to w scenach aresztowania i tortur był bezbłędny. Scena z jedzeniem tak wbiła mnie w fotel, że przyznaję Johnowi prywatnego Oscara. Chyba za często zapominam jaką wartością jest ludzka godność i jak łatwo ją zdeptać i zniszczyć.
Katrina Kaif ma wśród polskich fanów kina indyjskiego opinię drewienka. Przyznam, że nie lgnęłam do jej filmografii, ale w "New York" wypadła przyzwoicie. Do paru scen można by się przyczepić, ale całościowo nie wywołuje bólu zęba czy innych dolegliwości.

Na oddzielną uwagę zasługuje Nawazuddin Siddiqui. Wcielił się w rolę Zilgai'a, mającego za sobą aresztowanie i tortury. Nie potrafi zapanować nad własnymi emocjami, żyje w ciągłym strachu i stresie. Nerwowo reaguje na stróżów prawa. Takich Zilgai'ów jest dużo i Nawazuddin nie tylko zdołał ich sportretować, ale zaszczepić w ludzkiej świadomości.

Nie chcę za dużo pisać by nie zepsuć nikomu przyjemności z oglądania. Stąd obecny wpis sprawia wrażenie chaotycznego i oszczędnego.Film uważam za udany, pomimo detali do których można by się przyczepić. Choćby zakończenie, które mogłoby być bardziej przemyślane. Przed obejrzeniem miałam swoje oczekiwania i film się z nich wybronił z nawiązką. Dobry scenariusz i do tego akcja, która trzyma w napięciu.

Ocena: 4+/5

Po obejrzeniu "Enchated" objawiła mi się bardzo ciekawa aktorka w osobie Amy Adams. Ma niesamowity wdzięki i lekkość grania. Wprawdzie ciągle nie czuję się na siłach by obejrzeć "Wątpliwość", jednak z pewnością obejrzę drugi film w którym Adams gra z Meryl Streep. Do tego dorzucić motyw kulinarny i coraz ciężej jest uzbroić się w cierpliwość.

Julia Child (Meryl Streep) oraz Julie Powell (Amy Adams) to postacie prawdziwe. Za kanwę scenariusza posłużyła książka  tej drugiej zatytułowana "Julie and Julia: 365 days, 524 recipes, 1 tiny apartment kitchen". Powell pracuje jako sekretarka, ale nie jest zadowolona z tego faktu. Postanowiła więc zrealizować w ciągu roku wszystkie przepisy z książki kucharskiej Julii Child zatytułowanej "Mastering the art of French cooking". Swoje zmagania z nie tak łatwymi przepisami zaczęła spisywać w formie bloga, które ukazały się później w formie książkowej.

Brzmi bardzo ciekawie. Żadnego miłosnego motywu przewodniego tylko wyzwanie. Do tego dodać ciekawą aktorkę obok obsypanej wieloma nagrodami i odrobinę cierpliwości.

Premiera światowa została przewidziana na 7 sierpnia 2009 roku. W Polsce będzie można zobaczyć 9 października. Liczę na kawał sympatycznego i ciepłego kina w sam raz na jesienny wieczór.

Jakiś czas temu dane mi było usłyszeć i poczytać co nieco o "Karmelu" wydanym przez Gutek Film. Dopiero wygranie ślicznego wydania dvd (film plus muzyka) skłoniło mnie do obejrzenia debiutu Nadine Labaki jako reżyserki i scenarzystki. I w ten oto sposób znalazłam się w małym saloniku piękności w Bejrucie. Po seansie miałam ochotę znaleźć się w tym miejscu, poznać te kobiety i spróbować depilacji karmelem. Ciepłe i spokojne kino, po którym nie chce się mówić tylko tkwić w nienazwanych uczuciach i wrażeniach. Po którym ma się słodki i spokojny sen.

Gdzieś tam w Bejrucie funkcjonuje sobie mały salon piękności w którym pracuje Layali (Nadine Labaki). Poza nią jest Nisrine (Yasmine Al Masri) oraz Rima (Joanna Moukarzel). Do salonu często zagląda Jamale (Giséle Aouad), a tuż obok Rose (Sihame Haddad) ma mały zakład krawiecki i przy okazji opóźnioną psychicznie starszą siostrę Lili (Aziza Seeman). Każda z nich ma swoje problemy oraz sekrety.

Layali uwikłała się w romans z żonatym mężczyzną, który wzywał ją charakterystycznym klaksonem. Dziewczyna zdaje sobie sprawę, że się oszukuje nadzieją, że ten zostawi dla niej rodzinę. Do tego dochodzą wyrzuty sumienia w stosunku do rodziny, która oczekuje jej zamążpójścia. Zupełnie ignoruje awanse miejscowego stróża prawa w osobie Youssefa (Adel Karam). Jednak po znalezieniu w portfelu kochanka zdjęcia jego żony i córki, chce poznać tę kobietę. Pragnienie spojrzenia tej kobiecie w oczy zaczyna być jej obsesją.
Nisrine z kolei jest szczęśliwie zaręczona z Bassamem (Ismail Antar). Problem w tym, że on pochodzi z bardzo konserwatywnej rodziny, a Nisrine poznała smak zakazanego owocu. Kiedy podzieli się sekretem z przyjaciółkami, zaciągną ją one do kliniki.
Jamal pragnie zostać aktorką, ale trudno jej się pogodzić z upływającym czasem. Z zazdrością spogląda podczas castingów na młodsze rywalki i za wszelką cenę chce udowodnić innym, że czas się jej nie ima. W domu ma dwójkę nastoletnich dzieci i odbiera telefony od byłego męża, który po raz kolejny odwołuje wypad z dziećmi by spędzić czas z nową dziewczyną.
Rima z kolei wydaje się nie mieć problemów. Preferuje bardziej sportowy styl noszenia się, samodzielnie wraca do domu. Zupełnie ignoruje próby podrywu ze strony przystojnego dostawcy na motorze. Za to promienieje na twarzy, kiedy w salonie pojawia się piękna Siham (Fatmeh Safa).
Rose poświęciła się opiece nad starszą siostrą. Lili jest bardzo chwiejna emocjonalnie i wymaga stałej opieki. Rose właśnie znalazła swą pierwszą miłość, kiedy Charles (Dimitri Staneofski) przyszedł do jej zakładu by przerobić garnitur. Nie spodziewała się, że coś otrzyma od losu.

Pięć różnych osobowości i ich historie stykające się w niepozornym saloniku. Labaki nie stworzyła dzieła nowatorskiego, przełomowego czy oryginalnego. Pokazała zwyczajnych ludzi oraz ich problemy, ale uczyniła to w taki sposób, że nie można oderwać się od ekranu. Ciekawy scenariusz w którym nie brak ciekawych i charakterystycznych postaci. W dodatku całość jest skąpana w ciepłych barwach karmelu, który w czołówce wprawia w niesamowity nastrój. Przyznaję się bez bicia, że miałam ochotę spróbować tej słodkiej masy. Film autentycznie czaruje ciepłymi i klimatycznymi zdjęciami, które w połączeniu z delikatną muzyką Khaleda Mouzannara staje się niezłym antydepresantem.

Ci, którzy oczekują żywiołowego finału, przysłowiowego trzęsienia ziemi, raczej się zawiodą. Labaki nie podsuwa oczywistrych i łatwych do odczytania wniosków. Decyzje i zachowania bohaterek widz musi sam przemyśleć. Ciągle myślę o decyzji Rose, zachowaniu Jamal czy obsesji Layali. Ich opowieść wciąż się toczy, ale poza naszymi oczami. W życiu może zdarzyć się wiele rzeczy, okazji które mogą się nie powtórzyć.

"Karmel" był libańskim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny. Zdobył uznanie na festiwalu w San Sebastian. Był pokazywany m.in. na festiwalu w Cannes. Trudno jest uwierzyć, że Labaki to jedyna profesjonalna aktorka w "Karmelu". Młoda reżyserka szukała obsady na ulicach, sklepach i salonach. Zastanawiam się, czy to Nadine potrafi tak świetnie kierować naturszczykami czy trafiła na na naprawdę utalentowane osoby. W każdym razie to co było widoczne w "Gran Torino" Clinta Eastwooda, w "Karmelu" staje się niezauważalne.
Za całokształt, barwy, postacie i muzykę film nie może otrzymać innej noty.

Ocena: 5/5

Tak, to co wyżej napisane to prawda. Co ciekawsze, nie przeczytałam ani jednej książki Arthura Conana Doyle'a. W pamięci trzymam lekko zamglone wspomnienia serialu telewizyjnego, który oglądałam wielce namiętnie. Do dzisiaj mam pozytywne skojarzenia ze słynnym detektywem. Na Baker Street 221 b postanowił zajrzeć Guy Ritchie biorąc ze sobą Roberta Downey'a Jr oraz Jude'a Lawa. Z miejsca napaliłam się na ten projekt i mam nadzieję, że Ritchie jest w zwyżkowej formie. Ostatnia "Rock'n'rolla" chociaż nie w moich klimatach, obiektywnie jest filmem udanym.

Robert ostatnio zyskał moją sympatię dzięki "Iron Manowi" i "Tropic thunder". Irracjonalna niechęć znikła i teraz staram się obserwować jego karierę. Jude'a kocham od pierwszego filmu. Wrażenie jakie na mnie zrobił rolą w "Utalentowanym panu Ripley'u" jest nie do opisania. Po drodze zaliczył mniej i bardziej udane filmy, ale wciąż pozostaje w czołówce lubianych aktorów. Skoro jest dwóch facetów, przydałby się czynnik kobiecy. Wybór padł na śliczną i czarującą Rachel McAdams, która potrafi grać nieźle charakterne postacie. Mam nadzieję, że jej uśmiech będzie zaraźliwy.

Po obejrzeniu trailera nasunęły mi się pewne wnioski. Zapowiada się nieco jajcarsko i mam wrażenie, że Sherlock będzie grany w stylu Tony'ego Starka. Nie wiem czy to dobrze czy źle, ale duet Downey Jr - Law zapowiada się wyśmienicie. I nie ma to jak mroczne dziewiętanstowieczne angielskie uliczki.

Premiera światowa jest zapowiedziana na 24 grudnia 2009 roku. W Polsce zawita z małym poślizgiem , bo już 8 stycznia 2010 roku. Nie mogę się doczekać.